دانلود کتاب و رمان،رمان عاشقانه،رمان ایرانی،رمان خارجی

زیباترین اشعار در وصف بهار و نوروز

30

زیباترین اشعار در وصف بهار و نوروز« زیباترین اشعار در وصف بهار و نوروز »

اشعاری که در این بخش برای شما عزیزان قرار داده ایم زیباترین اشعار در وصف بهار و نوروز هستند که از گذشته تا به امروز از شعرای کهن و شعرای معاصر با شیوه سرایش نوین و دلاویز برای ما به میراث مانده است. گزیده ای از اشعار سعدی،حافظ،پروین اعتصامی،سیمین بهبهانی،فرخی سیستانی،قاآنی شیرازی ،بیدل و خیام.

جامه ی عید

سرخوش و خندان زجا برخاستم
خانــــه را همچــون گلی آراستم
شمع‌های رنگ رنگ افــــــروختم
عود و اسپند اندر آتش سوختم
جـــلوه‌دادم هـــر کجا را با گلی
نرگسی یا میخکی یا سنبلی
کودکم آمد به بر خواندم ورا
جامه های تازه پوشاندم ورا
شادمان رو جانب برزن نهاد
تا بداند عید، یاران را چه داد
ساعتی بگذشت و بازآمد ز در
همچو طوطی قصه‌ساز آمد ز در
گفت: «مادر! جامه‌ام چرکین شده
قیــــرگون از لکــــــــه‌های کین شده
بس که بر او چشم حسرت خیره شد
رونقش بشکست و رنگش تیــــره شد
هـــــر نگاه کینه کـــــز چشمی گسست
لکـــه‌ای شــــــــد روی دامانــــم نشست
از حسد هــــــــرکس شــــراری بــــرفروخت
زان شـــرر یک گوشـــه از این جامه سوخت
مانــــد بــــــر این جامــــــه، نقش چشمشان
کینـــــه و انــــدوه و قهـــــر و خشمشــــــــتتان
گفتمش: «این گفتـــــه جــــــــز پنـــــدار نیست
گفت:«مـــــــادر! دیـــــــــده‌ات بیــــــــــــدار نیست
جامـــــه را تنها نــــه، جان فرســـــــــوده شــد
بس کــــه با چشمان حسرت ســــــوده شــد
از چـــه رو خـــواهی کــــه من با جامـــــه‌ای
افکنـــــــــم در بــــــــرزنی، هنگامـــــــــه‌ای
جلـــــوه در این جامــــــه آخــــر چون کنم
کز حســــد در جـــام خلقی خـــون کنم
شـــــرمم آید من چنین مست غـــــــرور
دیگــــران چــــــون شاخه‌ی پاییز، عـــور
همچــــو ماهی کش نباشد هاله‌ای
یا چـــوشمعــــی کــــو ندارد لاله‌ای
بر تنـــم این پیرهن ناپاک شـــــــد
چون دل غمدیدگان صد چاک شـد
یا مـرا عریان، چـــــو عریانان بساز
یا لباسی هـــــــم پی آنان بساز
این سخن گفت و در آغوشــم فتاد
کاکلش آشفت و بر دوشـــــــم فتاد
اشک من با اشک او آمیخت، نــرم
بوسه‌هایم بـــر لبانش ریخت، نــرم
گفتمش: «آنان که مال اندوختنـــــد
از تو کاش این نکته می‌آموختنــــد
کاخشان هـــــرچند نغز و پُربهاست
نقش دیوارش زخشم چشمهاست
گــــر شـــرابی در گلوشان ریختــــه
حســـرت خلقی بــــدان آمیختـــــه
شــــاد زی، ای ــودک شیــرین من
ای رخت باغ و گـــل و نســرین من!
از خــــــدا خواهــــم برومندت کنــــد
ســــــربلنـــد و آبرومنــــــــدت کنــــد
لیک چون سرسبز شمشادت شود
خـــود مبـــــادا نـــرمی از یادت شود
گـــــر ترا روزی فلک سرپنجـــــــه داد
کس زنیــــــرویت مبـــــادا رنجه باد

***سیمین بهبهانی***

کولی واره

سوار خواهد آمد
سرای رفت و رو کن
کلوچه بر سبد نه
شراب در سبو کن
ز شستشوی باران
صفای گل فزون تر
کنار چشمه بنشین
نشاط شتستشو کن
سوار خواهد آمد
سوار خواهد آمد
سوار خواهد آمد
سکوت سهمگین را در این دیار بشکن
بخوان به رقص آری ، بخند و های و هو کن
سحر که حکم قاضی ، برد به سنگسارت
نماز عاشقی را به خون دل وضو کن
سوار خواهد آمد
سوار خواهد آمد
سوار خواهد آمد
سوار خواهد آمد
سحر که حکم قاضی ، برد به سنگسارت
نماز عاشقی را به خون دل وضو کن

***سیمین بهبهانی***

نوروز

سپیـــــده‌دم، نسیمی روح پــــــــــرور
وزیــــــد و کـــــــــرد گیتی را معنبـــــــر

تـــو پنــــــداری زفـــــروردین و خــرداد
بـــــــه باغ و راغ، بُــــــد پیغـــــــام‌آور

به رخسار و به تن، مشاطه کــــردار
عـروســـان چمـــن را بست زیــور

گرفت از پای، بندِ سرو و شمشاد
سترد از چهره، گرد بید و عرعر

ز گــــوهر ریزی ابر بهـــــــــار
بسیط خـــــاک شـــد پر لؤلؤ تــــر

مبـــــــارکبـاد گـــــویان، درفکندنـد
درختـــان را بــــه تارک، سبـــــــز چــــادر

نمــــــاند انـــدر چمن یک شــاخ کـــــان را
نپـــــــوشاندنـــد رنگین حُلــــــــه در بـــــر

زبس بشکفت گــــوناگـــــون شکوفــــــه
هــــوا گردیـــــد مشکیــــــن و معطـــــــر

بسی شـــــد، بر فــــراز شاخســـــاران
زمــــــرّد، همســـــــر یاقوتِ احمـــــــر

به تن پوشید، گــل استبرق ســـــــرخ
بــــه بر بنهـــاد نـــــــرگس، افســـر زر

بهـــــاری‌لعبتان، آراستـــــــــه چهـــر
بــــــه کـــردار پریــــــــرویان کشمــــر

چمن، با سوسن و ریحــــان منقش
زمین، چون صحف انگلیون مصـــور

در اوج آسمان، خـورشید رخشان
گهی پیــــدا و دیگــر گه مضمّــــر

فلک،از پست‌راییهــــا مبــــرا
جهـــــان زآلوده ‌کاریها مطهر

***پروین اعتصامی***

تهنیت صبا

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد                        که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد
هوا مسیح نفس گشت و باد، نافه گشای               درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد
تنور لاله چنان بر فروخت باد بهار                        که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد
به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش    که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد
ز فکر تفرقه باز آی تا شوی مجموع                     به حکم آنکه چو شد اهرمن سروش آمد
ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد                       چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد
چه جای صحبت نامحرم است مجلس انس        سر پیاله بپوشان که خرقه پوش آمد
ز خانقاه به میخانه می رود حافظ                      مگر ز مستی زهد و ریا به هوش آمد

***حافظ***

بهار و گل

بهار و گل، طرب انگیز گشت و توبه شکن    به شادی رخ گل، بیخ غم ز دل برکن
رسید باد صبا غنچه در هوا داری                 ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
طریق صدق بیاموز از آب صافی دل           به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن
ز دستبرد صبا گِردِ گل کُلاله نگر                  شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
عروس غنچه رسید از حرم به طالع سعد   به عینه دل و دین می برد به وجه حَسَن
صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار                 برای وصل گل آمد برون ز بیت حَزَن
حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو      به قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن

***حافظ***

رسید مژده

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید             وظیفه گر برد مصرفش گل است و نبید
صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست              فغان فتاد به بلبل، نقاب گل که کشید
ز میوه های بهشتی چه ذوق دریابد               هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید
مکن ز غصّه شکایت که در طریق طلب          به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید
ز روی ساقی مهوش گلی بچین امروز           که گر عارض بستان، خط بنفشه دمید
چنان کرشمه ساقی دلم ز دست ببرد              که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید
من این مُرقّع رنگین چو گل بخواهم سوخت  که پیر باده فروشش به جرعه ای نخرید
بهار می گذرد، دادگسترا دریاب                      که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید

***حافظ***

نوروز

بر چهره گل، نسیم نوروز خوش است

در طرف چمن، روی دل افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

روزیست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد

ابــر از رخ گـلـزار هـمـی شـوید گـرد

بـلـبـل بــه زبـان پـهلوی بـا گـل زرد

فــریـاد هـمی زنـد کــه مـی بـایـد خـورد

چون لاله به  نوروز قدح  گیر به  دست

با  لاله  رخی  اگـر ترا  فرصت  هست

می نـوش به خـرمی که این چـرخ کـبود

ناگـاه  تـرا  چـو   خـاک   گـرداند  پَست

چون ابر به نوروز رخ لاله بشُست

برخیز و به جام باده کن عزم درست

کاین سبزه که امروز تماشاگه توست

فردا همه از خاک تو برخواهد رست

***خیام***

نوروز شاعر

عید شد ساقی بیا درگردش آور جام را

پشت‌پا زن دور چرخ و گردش ایام را

سین ساغر بس بود ای ترک ما را روز عید

گو نباشد هفت سین رندان دردآشام را

خلق را بر لب حدیث جامه نو هست و من

از شراب‌کهنه می‌خواهم لبالب جام را

هرکسی شکر نهد بر خوان و بر خواند دعا

من ز لعل شکرینت طالبم دشنام را

هر تنی را هست سیم و دانه‌ گندم به دست

مایلم من دانه خال تو سیم اندام را

سیر برخوانست مردم را و من از عمر سیر

بی‌دل آرامی‌که برده است از دلم آرام را

پسته و بادام نقل روز نوروز است و من

با لب و چشمت نخواهم پسته و بادام را

عود اندر عود میسوزند و من نالان چون عود

بی‌بتی‌کز خال هندو ره زند اسلام را

یکدگر راخلق‌می‌بوسند ومن زین‌غم هلاک

گرچه بوسد دیگری آن شوخ شیرین‌کام را

جاودان مانی و خوانی هر صباح روز عید

عید شد ساقی بیا درگردش آور جام را

***قاآنی شیرازی***

بهار جاودانه

نسیم خُلد می‌وزد مگر ز جویبارها
که بوی مُشک می‌دهد هوای مرغزارها

فراز خاک و خشت‌ها، دمیده سبزکشت‌ها
چه ‌کشت‌ها؟ بهشت‌ها، نه ده، نه صد، هزارها

به‌ چنگ بسته چنگها، به نای هِشته رنگها
چکاوها، کلنگ‌ها، تذرْوها، هَزارها

ز نای خویش فاخته دوصد اصول ساخته
ترانه‌ها نواخته، چو زیر و بمّ تارها

ز خاک رُسته لاله‌ها، چو بُسّدین پیاله‌ها
به برگ لاله ژاله‌ها، چو در شفق ستاره‌ها

فکنده‌اند همهمه، کشیده‌اند زمزمه
به ‌شاخ سروبن همه، چه ‌کبکها چه سارها

نسیم روضۀ ارم، جهد به مغز دمبدم
ز بس دمیده پیش هم، به طرف جویبارها

بهارها، بنفشه‌‌‌ها، شقیق‌ها، شکوفه‌ها
شمامها، خجسته‌ها، اراک‌ها، عرارها

ز هر کرانه مستها، پیاله‌ها به دستها
ز مغز می‌پرست‌ها، نشانده می خمارها

ز ریزش سحابها، بر آبها حبابها
چو جوی نقره آبها، روان در آبشارها

فراز سرو بوستان نشسته‌اند قمریان
چو مقریانِ نغزخوان ‌به‌ زمْردین منارها

فکنده‌اند غلغله، دوصد هزار یکدله
به شاخ ‌گل پی ‌گله، ز رنج انتظارها

درختهای بارور چو اشتران باربر
همی ز پشت یکدگر، کشیده صف قطارها

مهارکش شمالشان، سحابها رحالشان
اصولشان عقالشان، فروعشان مهارها

در این بهار دلنشین، که ‌گشته خاک عنبرین
ز من ربوده عقل و دین، نگاری از نگارها

مهی دوهفت سال او، سواد دیده خال او
شکفته از جمال او، بهشت‌ها بهارها

چه گویمت‌ که ‌دوش چون ‌به ‌ناز وغمزه ‌شد برون
به حجره آمد اندرون، به طرز میگسارها

خوش‌است کامشب ‌ای صنم‌، خوریم می به‌ یاد جم
که‌ گشته دولت عجم، قوی چو کوهسارها

به ‌نظم‌ ملک و دین نگر، ز بس که ‌جسته زیب ‌و فر
که نگسلد یک ‌از دگر، چو پودها ز تارها

الا گذشت آن زَمَن ‌که بگسلند در چمن
میان لاله و سمن، حمارها فسارها

به جای آب، شعر من اگر برند در چمن
ز فکر آب و رنج تن، رهند آبیارها

هماره تا به هر خزان، شود ز باد مهرگان
تهی ز رنگ و بو جهان، چو پشت سوسمارها

خجسته باد حال تو، هزار قرن سال تو
به هر دل از خیال تو، شکفته نوبهارها

***قاآنی شیرازی***

بوی بهار آمد

بهار آمد من و هر روز نو باغی و نوجایی

به گشتن هر زمان عزمی به بودن هر زمان رایی

قدح پر باده رنگین به دست باده پیمایی

چو مرغ از گل به گل هر ساعتی دیگر تماشا یی

نگاری با من و رویی نه رویی بلکه دیبایی

ازین خوشی، ازین کشی، ازین در کار زیبایی

خردمندی که از رایم خبر دارد به ایمایی

غزلگویی که مرغان را به بانگ آرد به آوایی

من و چنگی و آن دلبر که او را نیست همتایی

زمن کرده مدیح شاه را هزمان تقاضایی

ازین فرخنده فروردین و خرم جشن نوروزی

نصیب خسرو عادل سعادت باد و پیروزی

***فرخی سیستانی***

نوروز

برآمد باد صبح و بوی نوروز
به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال
همایون بادت این روز و همه روز
چو آتش در درخت افکند گُلنار
دگر منقل مَنِه آتش میفروز
چو نرگس چشمِ بخت از خواب برخاست 
حسدگو دشمنان را دیده بردوز
بهاری خُرمست ای گل کجایی
که بینی بلبلان را ناله و سوز
جهان بی ما بسی بودست و باشد
برادر جز نکونامی میندوز
نکویی کن که دولت بینی از بخت
مَبَر فرمان بدگوی بدآموز
منه دل بر سرایِ عمر سعدی
که بر گنبد نخواهد ماند این گوز
دریغا عیش اگر مرگش نبودی  

دریغ آهو اگر بُگذاشتی یوز

***سعدی***

بهار صوفیان

درخت ، غـنـچــه برآورد و بلـبلان مســــتند          

جهان جوان شد و یاران به عیش بنشــستند 

بســاط ســبزه لگد کوب شد به پای نشـــاط          

 ز بس که عارف و عامی ،به رقص بر جســتند

دو دوسـت قــدر شــــــناسند عهد صحبت را          

که مـــــدّتی ببـــــــــریدند و بــــاز پیــوســـــتند

به در نمی رود از خــــانــگه یکی هشـــــیار          

که پیــــش شــحنه بگـــوید که صوفیان مسـتند

یکی درخــــت گل اندر میــــــان خانه ماست          

که ســــرو های چــــمن پیـــش قامـــتش پستند

اگر جهان همه دشـمن شود به دولت دوست          

خبـــــرندارم از ایـــــشان که درجهــــان هستند

مثال راکــب دریاســت ،کشــــــــــته عشــــق         

 به تـَــــرک بار بگفــــتند و خویـــشتن رســـتند

***سعدی***

بوی شکفتن رسید

منتظران بهار بوی شکفتن رسید
مژه به گل ها برید، یار به گلشن رسید
لمعه مهر ازل، بر در و دیوار تافت
جام تجلی به دست، نور ز ایمن رسید
نامه و پیغام را رسم تکلف نماند
فکر عبارت کراست معنی روشن رسید
زین چمنستان کنون، بستن مژگان خطاست
آینه صیقل زنید دیده به دیدن رسید
بیدل از اسرار عشق، هیچ کس آگاه نیست
گاه گذشتن گذشت، وقت رسیدن رسید

***بیدل***

لینک کوتاه این مطلب: https://goo.gl/c6z8DD

#کتابخانه_نودهشتیها

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.